Reisverslag van het EK TREC 2010 te Oostenrijk door chef d’équipe Ingrid Peters

Na alle selectie wedstrijden in 2010 was er een team gevormd uit 4 ruiters en de chef d’équipe. We zullen deelnemen aan het EK TREC te Oostenrijk en om specifiek te zijn in Sankt Stefan ob Leoben. De wedstrijd is van 3 tot 5 September. Om een beetje voorbereidingstijd te hebben willen we proberen om maandag 30 augustus al in Oostenrijk te zijn. Dit is een verslag van zowel de heen als terug reis en alle dagen er tussen.

Zaterdag 28 Augustus

Ik moet veel meenemen aangezien ik 12 dagen weg ben en ze niet zeker zijn van het weer. Dus veel te veel zooi zoals gewoonlijk mee.

Ik vertrek rond 16.00 en ben een uurtje later bij Ingrid. Daar wat gegeten en o.a. vanwege het werk en de reis die voor de boeg staat maar vroeg naar bed gegaan.

Zo de reis is begonnen!!

Hoezo vol en ja er kan gelukkig nog meer bij. Dat krijg je doordat je compleet al het voer mee moet nemen dus ook hooi etc. Dat neemt veel plaats in beslag. 

Op naar de stal. Daar nog brokken en muesli pakken en dan kunnen we vertrekken. Gelukkig laad Gilbey erg makkelijk oftewel loopt er zelf in en zijn we zo op weg.

Gilbey reist met veel voer voor haar neus en kan de hele tijd eten als ze wil. Hopelijk niet te veel want het pak kuil moet eigenlijk toch wel een paar dagen nog meegaan.

Vanuit de achteruitkijkspiegel was dit een hele tijd ons zicht. Helaas met veel regen onderweg.

En was dit mijn zicht.

Een hele tevreden chauffeur.

Helaas bleef het weer erg slecht, maar ondanks dat toch regelmatig een mooi uitzicht. En als de bomen meewerken oftewel er dus niet staan, (jullie willen niet weten hoeveel foto’s ik heb met alleen een groene vlek) krijg je zulke plaatjes.

Uiteindelijk kwamen we om 18.30 aan op de Stiegerwald Ranch. Net na Renske en Bastienne, dus zo heel slecht hadden we het niet gedaan. We konden de paarden heerlijk in paddocks zetten. Helaas werkte het weer nog steeds niet mee en hebben ze de hele nacht in de regen gestaan. Wel dik ingepakt met fleece dekens en regendekens natuurlijk. Renske en Bastienne sliepen in hun eigen tent, ik op een veld bed in de trailer en Ingrid in haar eigen bus. Maar voordat het tijd was om te slapen moest er natuurlijk eerst gegeten worden. Een bij elkaar geraapt diner wat ondanks dat toch erg goed smaakte.

Op naar bed. Het is lang geleden dat ik zo slecht heb geslapen. Zo wie zo door de vele hoosbuien en de wind. Daarbij bleek de trailer toch minder waterdicht te zijn en lag mijn hoofd precies onder een druppel en kon ik mijn veldbed niet uit die druppel plaatsen die viel of links of rechts op mijn kussen. Nog een nadeel, ik bleek allergisch te zijn voor het kuil wat nog in de trailer stond, daardoor was ik van doffe ellende al om 5 uur maar naar de wc gegaan in de hoop weer wat lucht te krijgen. Zucht geen fijn begin voor dag 2 van de reis.

Maandag 30 augustus

Die begon voor mij dus erg slecht. Gelukkig was ik wel voorbereid op allergie en had ik medicijnen mee, maar officieel mag je er maar een. Gelukkig ben ik slecht in het lezen van handleidingen en gebruiksaanwijzingen. Ik doe namelijk niet aan RFM (read f manual) dus ik doe net of ik het niet weet en slik er dus maar 2 in de hoop dat het helpt.

Gelukkig hadden Renske, Bastienne en Ingrid wel goed geslapen. Renske en Bastienne hadden vrij weinig last gehad van de regen. De tent was waterdicht, erg belangrijk in zo´n bui en ook de wind had er geen grip op. Ingrid slaapt vaak in haar bus en had zelfs niet meegekregen dat het zo´n slecht weer was. Gelukkig ben ik dus de slechtste en hebben de ruiters nog genoeg energie.

Het ontbijt was weer goed door onszelf geregeld en dat waren dus puntje (geen bolletjes en de puntjes waren qua vorm ook eigenlijk niet te herkennen omdat ze zo geplet waren maar goed) met divers beleg en zelfs eitjes die we ook zelf hadden meegenomen.

Op naar de volgende dag van reizen in de regen. Alles moest ook vandaag weer ingepakt worden in de regen. Gelukkig hoefde wij weinig te doen als wat spullen weer inladen en mijn bed uit de trailer opruimen. Renske en Bastienne hadden geluk. Omdat we op de terug reis weer overnachten op dezelfde plek mochten zij alles laten staan en hoefde ze dus niet een super natte tent weer achter in de jeep proppen.

En Gilbey die weer braaf stond te wachten totdat de bus en trailer klaar stonden voor vertrek.

Al met al waren we weer om 9.30 onderweg. We vermoedde dat dit een relatief zwaardere dag zal worden dan gisteren aangezien we meer de Alpen in gaan. Alvast bij deze, die gedachte was dus mega fout. Alle grote bergen waren tunnels en hoefde we dus niet omhoog en omlaag wat in Duitsland wel het geval was.  

Helaas was de hele reis weer in de regen en dat is toch vermoeiend chauffeuren. Dus dan moet er weer regelmatig gestopt worden.

Na de eerste stop, waar ik van te voren wat had geslapen gelukkig, kwamen we al over de grens van Oostenrijk.

Helaas niet goed te zien, maar ja regen hè. Met vlagen was het droog en kon je goed om je heen kijken, met regelmaat hadden we zulke taferelen. Ja dat witte op de top is sneeuw en de rest zijn weer opstijgende wolken na de vele regen.

Toen het wat droger werd kwamen we een tankstation tegen waar weer een grote parkeerplaats bij zat dus weer stoppen en net als gisteren weer de benen strekken voor zowel mens als dier. Hier kwamen we diverse vrachtwagens en trailers tegen, waaronder een grote vrachtwagen uit Engeland. Later bleek dat hier inderdaad trecpaarden in hadden gezeten en alweer op de terugreis was.

De rest van de reis verliep goed en we waren om 17.30 in St Stefan ob leoben. Helaas hadden we al vrij snel ruzie met de organisatie. Deze had een week van te voren een kaart gestuurd met alle parkeerplaatsen en uitlaadplaats etc., wij reden naar de plek die op de kaart stond, maar nadat we al op het veld stonden bleek dat we daar niet mochten zijn. Niet slim van de organisatie om een kaart te sturen naar trecruiters die niet klopt, kunnen wij dus ook niks aan doen dan. Maar goed, na wat handen en voeten werk (degene die ons aansprak sprak niet zo heel goed Engels) mochten we toch uitladen maar dan moesten we daarna wel snel weg. Goed afgesproken dan.

De stallen bleken van die prefab stallen met een dak erboven. Heel fijn aangezien we  2 paarden hebben (Karibu van Bastienne en Gilbey van Ingrid) die allergisch zijn voor stof. Genoeg frisse lucht dus. We stonden ook mooi aan het einde van de stal, super dus. Alleen na gesprek met de stalmeester bleek dat er nog 20 stallen aangebouwd werden en we een dag later weer moesten verhuizen, zucht dat is minder. Maar dan bleven we wel aan het einde, dus vooruit maar.

Alles uitladen en een eind versjouwen naar de equipement box. Gelukkig hadden we een kruiwagen gevonden, alleen na de eerste spullen vroeg ik me af waarom die zo slecht reed. Zucht de organisatie was vergeten het bandje op te pompen. Gelukkig hadden we zelf ook een fietspomp bij. Dus oppompen en verder alles uitladen.

Dinsdag 31 Augustus

De rest ziet er namelijk al zo uit.

We staan in de rij bij de Canadezen (met leenpaarden), Spanjaarden, Belgen, Zweden (ook met leenpaarden) en wij de Hollanders. Dat zal ook iedereen weten ook. We hebben genoeg meegenomen om de tackbox en de rest te versieren.

Nog even stappen met de paarden voordat alles klaar is. Helaas werkt het weer echt niet mee. Overal donkere grijze wolken zonder ook maar een lichtpuntje. Dus dan is het even behelpen.

Ja trecpaarden zijn gewent aan baasjes die een beetje raar doen, dus een paraplu is heel normaal.

Nadat we alles hebben verhuist en versiert is het alweer tijd om te eten. Toch niet handig die vroege tijden, maar goed.

De omgeving is toch wel erg mooi. We zitten in een dal en overal waar je kijkt zijn hoge bergen.

Dit is het dorpje St Stefan ob Leoben, niet zo groot, maar in vergelijking met de rest hier in de omgeving wel redelijk.

Na een half uurtje wandelen kwamen we dan bij het hindernissen veld. Echt goed georganiseerd, veel springhindernissen, op en afsprong, bergop en bergaf, trapop en trapaf en een poort. Dan hebben we ook nog stukjes waar je de rivier een klein stukje in kan, zoals Bastinenne en Ingrid ook hebben gedaan.

Na een half uur was het wel weer genoeg. Ingrid was rijdend dus die ging een stukje draven over de weg en Renske en Bastienne gingen al wandelend een stukje verkennen. Ik ben de kortste route weer terug gelopen en zag de andere dus in de verte voorbij komen.

Nadat weer iedereen terug was weer op naar de kazerne om te eten. We voelde ons dit keer redelijk bekeken. Alle koks stonden op een rijtje iedereen eens goed te bekijken totdat de chef kok er een eind aan maakte en iedereen terug stuurde. Die mannen zijn niet zulk volk gewend.

Het uitzicht in de kamer. Gemaakt door Bastienne met gevaar voor eigen leven, hihihi.

Woensdag 1 September

Er worden alle hindernissen geoefend zodat ze een beetje een idee hebben wat er te wachten staat.

Om 8.30 krijgen we van Hans te horen dat ze gaan ontbijten en dan aanrijden. We verwachten dat ze dan om een uur of 16.00 hier zullen zijn, maar we houden nog contact.

Zeer waarschijnlijk gaan ze niet zover met de wedstrijd, want anders moeten de deelnemers een winterjas etc meenemen vanwege de sneeuw.

Om 15.30 kreeg ik te horen van Hans dat hij net over de Oostenrijkse grens was gekomen en dat ze nog 172 km moesten. Ik heb ze dus gelijk maar gemeld dat ze dan toch moesten gaan opschieten aangezien ze tot 19.00 maar kunnen eten en anders zonder zitten. Het nachtleven is hier namelijk erg weinig. Lees dus helemaal niks.

Het gezellige drinken was erg gezellig en dan komen ook de sterke verhalen weer boven. Erg leuk altijd.

De dag begint weer vroeg. Dit keer was er vanuit de militairen weer een appel. Maar dit keer waren ze een stuk rustiger. Ze zullen wel op hun kop hebben gehad van de maandag. Ik vermoed dat we de rest van de dagen weinig last van ze hebben. We kregen namelijk het idee dat ze op oefening gingen. Ze hadden namelijk flinke tassen bij en er stonden 4 bussen klaar om iedereen weg te brengen.

Grappig, iedereen stond netjes in de houding en wij gingen allemaal naar het ontbijt. Dit keer konden wij dus de aapjes kijken!

Na het ontbijt zijn we weer naar de paarden gegaan om ze te voeren en te verzorgen. Terwijl iedereen druk bezig was liep ik weer eens naar het secretariaat voor mijn dagelijkse dosis nieuwe informatie. We kregen o.a. de legenda met de mededeling dat dit het papier zou zijn die in de maproom zal worden uitgereikt. Dit leverde dus weer stress op.

Het papier was namelijk van dat hele gladde papier, dus niks pakt. Alle pennen moeten dus een veeg test ondergaan om te kijken of het blijft zitten. Tot nu toe blijven alleen permanent markers en balpennen zitten. Niet ideaal dus.

Bij de nieuwe informatie zat ook de belangrijke mededeling dat er eindelijk een hotspot is!! JA WE HEBBEN INTERNET!!!!

Met als gevolg dat ik dus tot de middagpauze bezig was met alles en iedereen te beantwoorden via mail en skype en nog steeds niet toe kwam aan het maken van het verslag. Gelukkig nog tijd na de lunch.

Terwijl dat ik dus online was, waren de ruiters lekker rustig aan het rijden om nog iets meer van de omgeving te zien.

Ondertussen was Renske bezig met het zoeken van nog verplichte onderdelen van de bepakking. Hier is het verplicht om elastoplast 10cm breed mee te nemen. Dat blijkt dus zelfklevende rekverband te zijn. Geen hond die dat normaal gebruikt, maar hier is het verplicht. Daarbij blijkt ook dat je het voor mensen zou moeten gebruiken en uit ervaring spreek ik (ben fysiotherapeut van beroep) dat 10 cm breed je echt nooit gebruikt. Zucht weer iets onzinnigs om mee te slepen tijdens de POR.

Dit was een gezellig samenkomen van iedereen wat sinds 2006 een traditie blijkt te zijn. Wat dan wordt gedaan is het presenteren van het land en de lokale specialiteiten. Dat is dus eten en drinken. Eerst verplicht aan het bier, iets wat ik absoluut niet lekker vind en dan wat eten en snapps achteraf. Zelfs datgene voor de mannen was lekkerder dan het bier, echt ik vind dat zo vies!

Als afsluiting hadden ze ook nog een mannenkoor uit teamleden met een speciaal lied, wat toch niet verkeerd klonk.

Maar goed, de wedstrijd begint bijna waardoor de stress begint langzaam wat op te spelen. Dat houd ook in dat men meer last krijgt van ruggen/nekken etc. Toch maar goed dat ik mijn mobiele massagebank had meegenomen.

Tot morgen!

Dit keer konden we iets later beginnen en dus wat later ontbijten. YESSS UITSLAPEN, oh ja dan hoeven we pas om 7 uur op te staan om net voor 8 uur bij het ontbijt te zijn. 

We konden vandaag later beginnen omdat we vandaag pas laat de vetcheck en de tackcontrole hebben. Dus een ochtend lekker rustig aan doen. Gelukkig werkt het weer nog mee, maar voor hoe lang is onduidelijk aangezien het erg grijs is.

We hadden om 11.40 de vetcheck. Gelukkig liep alles een beetje in en hadden we dat in de gaten. Gelukkig was iedereen goedgekeurd, alhoewel de keuring maar weinig voorstelde.

Papieren controleren, zover ze het kunnen lezen, stukje voordraven en als hij niet kreupel liep was het OK. Goed in Nederland zijn we toch strenger.

Gelukkig is alles goedgekeurd, dus dat is een hele opluchting.

Op naar het eten. Dit keer hoefde we niet terug naar de kazerne maar konden we in de tent op het terrein eten. Nou geef mij de kazerne maar, daar was het lang zo druk niet. Het was wel hetzelfde eten, want dezelfde heren stonden achter het buffet. Ik heb heel snel mijn eten naar binnen geduwd (we stonden al om 11.45 uur in de rij en hadden al om 12.45 uur eten), want ik moest om 13.30 uur bij de vergadering van de chefs zijn. Deze liep ontzettend uit.

Er was een heftige discussie gaande. Het was namelijk de bedoeling dat er geen of slechts 1 paard per team mee mocht. Dat is absurd, want welke atleten zijn er belangrijker dan de paarden. Uiteindelijk werd er gestemd, helaas voor ons (en de Duitsers en Oostenrijkers) werd er tegen gestemd en werd het dus een optocht door het dorp zonder paarden.

Daarna zou om 15.00 uur het PTV parcours verkenning zijn voor de chefs. Dat liep dusdanig uit dat we pas om 16.00 uur begonnen met lopen. Niet zo’n probleem waar het niet dat ik al vanaf 1 uur niets meer te drinken had gehad.

Tijdens het lopen van het parcours was ik spontaan blij dat ik niet zelf hoef te rijden. Wat een sprongen zeg. Voor de rest is het redelijk te doen, zei het niet dat er veel geintjes in zitten. Denk hierbij aan een paar boompjes net voor de laaghangende takken of een smalle doorgang tussen 2 hele smalle bomen door.

Nadat we met de chefs alles hadden verkend gingen we (het nl team) maar alles lopen.
Iedereen was inderdaad onder de indruk van de sprongen, maar goed.

Tijdens het wachten hadden de ruiters al gegeten. Ik moest namelijk mee-eten met de chef d’équipes en de andere vip’s. Niet echt mijn ding, maar goed. Ik heb een taxi geregeld naar de kazerne, een chef van het Duitse team en zij wilde ook niet te lang blijven. Gelukkig!! 

Maar voordat dat dit zover is eerst de openingsceremonie met de optocht door het dorp.

De optocht zelf was erg gezellig, ondanks dat het me weer opviel hoe slecht mensen zich aan de tijd houden. Waardeloos als ze pas een half uur later verschijnen. Maar onderbegeleiding van een Oostenrijks orkest was het toch erg gezellig.

De Portugezen die net als wij wel op tijd waren.

De openingsceremonie was erg saai. Allemaal toespraken van vip’s die dan ook nog 3x vertaald werden. Dat is op zich niet erg, maar dan moet je wel 3x hetzelfde horen. Dat was niet het geval, ze hadden wel erg slechte vertalers!

Het enigste wat een groot voordeel was, was dus het eten. Heerlijke rivierkreeftjes, zalm en diverse vleeswaren, daarna warme gerechten en als afsluiting diverse toetjes/cake/taart.
HMMMM ik heb het warme eten maar overgeslagen en heb diverse toetjes gehad. ERG lekker.

Eerst nog wat foto’s van gisteren.

Een teamfoto en het arme meisje wat voor ons moest lopen tijdens de optocht.

Zo deze dag begon weer erg vroeg. Mijn wekker ging om 4.15 zodat ik met de eerste ruiter (Bastienne) meekon om de rest van de paarden te voeren en Karibu, terwijl dat Bastienne in de maproom zat, te stappen. Ook Renske, de tweede ruiter ging met ons mee.

Bastienne moest om 6.30 in de maproom zitten en na 25 min mocht ze vertrekken, met een snelheid van 8,5 km/uur. Geen wonder dat iedereen dus aan het stappen was, dan liepen de paarden niks op van die vliegende start.

Onderweg kwamen ze mooie omgevingen tegen, alleen het weer werkte niet mee. Forse buien, wolken en zon. Ja je werd gegarandeerd nat, was het niet van de regen dan wel van het zweet.

Ondertussen moest Renske om 7.30, Hans om 8.30 en Ingrid om 9.30 in de maproom zijn.

Terwijl de ruiters weg zijn ga ik eerst even een uur slapen. Daarna heb ik de stallen schoongemaakt, voer en water klaar gezet en nieuw kuil gehaald (dat heeft Hans meegenomen en moet dus uit zijn trailer gehaald worden, zo’n km verderop).

Daarna door naar de vet. Daar was een redelijke rij en hans stond een behoorlijke tijd te wachten in de zon, waardoor de hartslag omhoog ging. Dus wachttijd, snel koelen en toen weer. Helaas nog niet goed, dus nog een keer. Gelukkig toen wel goed, dus nog door naar morgen. Nog een keer en dan was het ver geweest. Net geluk gehad dus.

Nu nog op naar de tent en dan snel door naar de vet.

Gelukkig ook goedgekeurd dus iedereen is door naar morgen.

Hindernis 2 Stilstaan

Hindernis 4 Opsprong

Hindernis 5 Afsprong

Hindernis 6 Water

Hindernis 7 Achterwaarts

Hindernis 8 Rechts opstappen

Hindernis 9 Poort

Hindernis 10 Boomstam

Hindernis 11 Brug

Hindernis 12 Smalle doorgang

Hindernis 13 Sloot

Hindernis 14 Heg
Hindernis 15 Labyrint
Hindernis 16 Dubbelsprong boomstammen

Van de laatste 3 hebben jullie gisteren al foto’s gezien. Al met al flinke hindernissen die niet makkelijk zijn.

Om 22.30 zijn de uitslagen dan eindelijk bekend. Renske heeft 151 punten, Ingrid 131 punten, Bastienne 47 punten en Hans 45 punten.

Op naar bed en dan slapen en morgen weer vroeg op.

Zondag 5 september

Ondanks dat de ruiters pas laat hoeven te starten moeten we vroeg op. We moeten namelijk eerst naar de vetcheck om de paarden te laten keuren. Dus vroeg op, ontbijten en naar de paarden. Die moeten eerst eten en even lekker wandelen om los te worden.

Ik merk trouwens tijdens het ontbijten dat ik langzaam een jaarvoorraad aan fruit deze week naar binnen het gewerkt.  Ik eet normaal niet veel fruit, kost me teveel tijd en vergeet het vaak te eten, maar nu gaat het perfect. Netje 2 stuks per dag!!

Paarden zijn goed, in tegenstelling tot sommige baasjes.

Ik kan nu weinig meer doen en besluit om van de hindernissen op het hoofdterrein (1-3 en 13-16) foto’s te maken met mijn goede camera. De rest van de hindernissen ga ik helaas niet halen, ik kan vanwege mijn blaren echt niet rennen en ben geheid te laat.

Als eerste aan start is Renske. Die begint goed en gaat vervolgens door naar de hindernissen die ik dus niet zag. Op een gegeven moment zie ik haar weer uit de bossen komen op naar de sloot. Deze is maar liefst 1.85 m breed en die springt ze met gemak! Super, terwijl tijdens het lopen hadden we het erover dat die echt te veel zou zijn. Ook de andere hindernissen gingen goed. Op naar de volgende Hollander.

De volgende is Hans. Ook die start goed, Gub blijft helaas niet stilstaan maar verdwijnt daarna ook uit het zicht het bos in. Hans komt later dan verwacht terug uit het bos en ook hij springt de sloot, onvoorstelbaar. Helaas omdat hij wat trager was werd hij ingehaald bij het labyrint en heeft hij uiteindelijk daardoor tijdstrafpunten. Maar ondanks dat mag ook hij trots zijn.

Op naar onze laatste ruiter Ingrid. Zij begint helaas niet zo goed, nadat we de foto’s hebben bekeken blijkt dat Gilbey met haar oren 2 takken eraf tikt. Nadat ook hindernis 2 en 3 zijn genomen verdwijnt ze de bossen in. Zij komt weer snel terug en ook zij springt de greppel. Echt super ondanks dat Gilbey slechts 1.44m hoog is.

Iedereen is blij dat ze gefinisht zijn en gaan alles opruimen, bijkomen en afwachten totdat de uitslagen er zijn. De prijsuitreiking is om 18.00 dus een half uur van tevoren moeten we beginnen met opstellen. Echter de punten zijn nog niet binnen dus ik blijf wachten. Nadat echt net op tijd de punten bekend zijn lijkt er niks mis te zijn.

Als land zijn we 9^de geworden de individuele punten zijn als volgt. Renske POR 151, MA 21 en PTV 91, Ingrid POR 131, MA 6 en PTV 120 en Hans POR 45, MA 9 en PTV 85. Al met al niet slecht en iedereen mag trots zijn op de prestaties.

Op naar de prijsuitreiking. Die is wel te paard we hebben toch de gelegenheid om nog snel even een teamfoto te maken.

Vervolgens begint de prijsuitreiking, gelukkig gaat die redelijk vlot, maar ondanks dat duurt die nog ruim een uur. Daarna de paarden verzorgen en op naar het eind feest. Dit is een erg gezellig samen zijn van de ruiters . Een groot feest waarbij tassen met specialiteiten van het land onderling worden gewisseld. Wat ook gewisseld wordt is teamkleding. Het is een sport om zoveel mogelijk te ruilen. Dat lukt best redelijk. Mijn buit: een Oostenrijkse pet van de winnaar van de POR, een Engelse pet en een Canadese pet, een Italiaans shirt en een Frans shirt. Niet slecht, ook onze andere ruiters hebben goed geruild, dus ook voor de reclame in het buitenland is dat goed!

Ingrid en ik zijn om 23.00 van het feest naar de kazerne gegaan. We waren moe en we moeten de volgende dag nog naar de FITE vergadering, daar moeten we toch een beetje fit zijn.

Om 00.00 komen ook Renske en Bastienne binnen en gaan we nog redelijk op tijd slapen.

TOP

Maandag 6 september

Helaas duurde de vergadering veel langer dan verwacht. Twee jaar geleden waren ze om 12 uur klaar, daar gingen we dit keer ook vanuit. Helaas was alles pas om 13.30 klaar. Helemaal lamgeslagen daardoor zijn we als een sodemieter naar de stallen gereden. Daar was alleen Gilbey nog over. Die was vrij rustig gebleven ondanks dat ze nog alleen was.

We hebben onderweg een stuk mooier uitzicht.

Na 2 stops, netjes om de 2 uur kwamen we om 22.00 aan op de overnachtingplaats. Gelukkig wisten we waar alles was, dus dan is het niet zo erg als het donker is.

Hans had voor mij gevraagd of ik mee in het huisje mocht slapen. Vorige keer hadden zij dat ook gedaan en dat was hun goed bevallen. Vorige keer was dat niet schoongemaakt en hoefde ze slechts 5 euro per persoon te betalen. Gelukkig was dat deze keer ook het geval. Hoewel niet schoongemaakt?? De kazerne kan hier nog veel van leren, alles was gewoon netjes. Geen probleem zodoende.

De bedden waren een stuk beter en iedereen heeft heerlijk geslapen en kunnen een nieuwe dag reizen weer aan.

Dinsdag 7 september

Maar eerst ontbijten. We hebben ontbijt in een cafe in het dorp. Dat is een stukje wandelen. De rest, die er gisteren ook gegeten hadden vergaten er alleen bij te vermelden dat het een stijle berg op moesten wandelen. Met als gevolg half dood bovenaan de top.

Het ontbijt was heerlijk uitgebreid, lekkere verse broodjes en divers beleg. Er stonden ook diverse jams op tafel en bij navraag vond iedereen degene die voor hun neus stond het beste. Dat wordt dus proeven!! Een croissant met telkens een beetje van de andere jam. Conclusie, ze zijn gewoon allemaal lekker.

Naderhand maar terug gelopen naar de paarden, alles weer ingeladen en weer op weg. Hans en wij rijden een tijd samen. Renske en Bastienne gaan alleen op pad.

Onderweg stoppen we 2 keer. Tijdens de laatste stop komen we nog net Renske en Bastienne tegen en zwaaien nog naar ze. Dit keer hoeven we niet te wandelen met Gilbey, die staat er zo opgewekt en ontdeugend bij dat het niet nodig lijkt.

Na de tweede stop zijn we ook Hans kwijt, die gaat vanaf Keulen een andere kant op meer richting Maastricht.

De rest van onze reis verloop soepel, pas vlak voordat we Wageningen krijgen begint een file, maar omdat Ingrid goed bekend is in de omgeving rijden we een stuk binnendoor zodat we niet stilstaan. Om 17.30 komen we uiteindelijk bij de stal aan en kunnen we Gilbey uitladen.

Nadat we alle spullen hebben uitgepakt rijden we door naar het huis van Ingrid. Daar laden we ook mijn spullen uit (en kom er vandaag achter dat ik mijn herinneringsbeeld en mijn jas vergeten ben) en gaan we nog even eten en ik vertrek om 20.00 naar huis. Onder het genot van veel te harder muziek van Ramstein (ja even afkicken van het Duits) rij ik de laatste 100 km.