Waar TREC ooit begon met uitvinden, leren we nu samen

We springen even terug naar 2009: het jaar waarin ik voor het eerst kennismaakte met TREC. In februari had ik een trailer gekocht en voelde het alsof de wereld aan mijn voeten lag. Mijn toenmalige paard Bart en ik konden op avontuur. In het regionale weekblad zag ik een aankondiging van TREC Wieringermeer. Nieuwsgierig geworden, schreef ik ons na wat speurwerk op het wereldwijde web in voor onze eerste wedstrijd.

Met de gedachte ‘als het mogelijk is, moeten wij dit ook kunnen – en anders zien we wel’ gingen we aan de slag. Ik oefende smalle doorgangen van 20 cm, laaghangende takken (met een longeerzweep op springstaanders) en leerde Bart dat hij de balken in het labyrint niet mocht aanraken. Het intekenen van de kaart leek ook een uitdaging: hoe zet je een route over op een leeg A4’tje? Nou ja, gewoon doen.

Op het wedstrijdterrein was iedereen enorm behulpzaam. Ik maakte nog snel een overzichtje van snelheden en rijtijden op een oud bonnetje uit de auto, kwam erachter dat er gelukkig niet gewerkt wordt met een leeg A4’tje en toen: gáán. We reden een heerlijke rit die ook nog eens verrassend goed ging. Na afloop gingen we naar huis, om de volgende dag weer terug te komen – niet wetende dat overnachten eigenlijk heel gebruikelijk is. Van de MA herinner ik me weinig, maar de PTV ging prima. Bart en ik waren goed op elkaar ingespeeld en genoten volop.

Zoals velen van jullie weten, is TREC ongelooflijk verslavend. Al snel volgden meer wedstrijden, vriendschappen voor het leven en vele jaren plezier. Totdat mijn lieve Bart in 2018 te oud werd om nog mee te doen. In de Kop van Noord-Holland waren geen kleinere TREC-activiteiten en lange trailerritten waren te zwaar voor hem. Buiten wat oefenen in de bak was dit het einde van TREC voor ons.

Tot de zomer van 2023. Toen nam Joan Blesing contact met me op: zij had haar papieren gehaald om les te mogen geven bij onze rijvereniging. Tijd voor actie! De samenwerking tussen Bucephalus en haar TREC Academy begon met een introductiedag waarin alle onderdelen van TREC – behalve de MA – werden uitgelegd en geoefend. Wat een verschil met 2009, toen ik alles zelf moest uitvinden. Hoe mooi dat dit nu zo laagdrempelig kan.

Zelf deed ik die dag niet mee, maar er waren genoeg enthousiastelingen om maandelijkse PTV-lessen op te zetten. In het begin kon ik zelfs nog een keer meedoen met de 29-jarige Bart, daarna een paar keer met een paard van een stalgenootje. Vervolgens stond ik lange tijd aan de zijlijn.

Inmiddels heb ik een nieuw maatje: O-Fleurtje. Nog jong en groen, maar zodra ze klaar was voor de PTV-lessen, deden we mee. En wat brengt het ons veel! Ons vertrouwen groeit met elke les. Bij Joan mag alles en moet niets, maar stiekem zijn we best fanatiek. Elke maand staan er vier of vijf obstakels en oefenen we verschillende lijnen. Spelenderwijs leren we de (veranderde) spelregels.

We hebben inmiddels twaalf vaste deelnemers en een reservelijst voor uitvallers. Een leuke, diverse groep met ieder zijn eigen doel. Dat van ons komt steeds dichterbij… Wie weet rijden we dit seizoen onze eerste wedstrijd! Ik ben benieuwd wie van de Bucephalus-deelnemers ook de stap gaan zetten. Het TREC-virus is hier duidelijk aan het rondgaan. Na zeventien jaar eindelijk TREC-gekken in de buurt – genieten!

Januari 2026 – Marsha Bais